INIWAN AKO NG ASAWA KO SA E.R. DAHIL “SAKITIN AT MAHIRAP” DAW AKO… HINDI NIYA ALAM, KUMIKITA AKO NG $1.5 MILLION KADA TAON. NANG IMBITAHAN NIYA AKO SA KASAL NIYA, WINASAK KO ANG MUNDO NIYA.
Sa loob ng limang taong pagsasama namin ni Leo, nakilala niya ako bilang isang simpleng “freelancer” na laging nasa bahay, nakaharap sa laptop, at naka-pajama.
Ang tingin niya sa akin ay isang walang ambisyong babae na kumikita lang ng barya. Si Leo ay isang Corporate Director sa isang malaking firm. Mahilig siya sa mamahaling sasakyan, designer suits, at fine dining. Laging kulang ang sweldo niya sa luho niya, kaya palihim kong binabayaran ang kalahati ng mga bills namin.
Ang hindi alam ni Leo? Ako ang nag-iisang Lead Developer at Owner ng isang kilalang Tech App na naka-base sa US. Kumikita ako ng $1.5 Million (humigit-kumulang 80 Milyong Piso) kada taon.
Tinago ko ito dahil gusto kong makasiguro na mahal niya ako bilang ako, at hindi dahil sa pera ko. Pero isang gabi, nakuha ko ang pinakamasakit na sagot.
ANG EMERGENCY ROOM
Isang madaling araw, bigla akong inatake ng matinding sakit sa tiyan. Parang pinupunit ang laman ko. Ruptured Appendix. Mag-isa akong tumawag ng ambulansya dahil hindi umuwi si Leo noong gabing iyon—”overtime” daw sa opisina.
Nang nasa Emergency Room na ako, namimilipit sa sakit at nakakabit ang mga dextrose, dumating si Leo. Inasahan kong tatakbo siya palapit sa akin, hahawakan ang kamay ko, at sasabihing magiging maayos ang lahat.
Pero hindi niya hinawakan ang kamay ko.
Nakatayo lang siya sa paanan ng kama ko. Malamig ang mga mata. Walang bahid ng pag-aalala. Sa halip, naglabas siya ng isang brown envelope at inihagis ito sa ibabaw ng kumot ko.
“Pirmahan mo ‘yan, Maya,” sabi niya.
Nanginginig kong kinuha ang papel. Annulment at Separation Papers.
“L-Leo… anong ibig sabihin nito? Ooperahan ako…” hirap na hirap kong sabi.
Tumawa si Leo. Isang tawang nakakainsulto at walang puso.
“Eksakto,” ngisi niya. “Ooperahan ka. Wala akong pambayad sa hospital bills mo, Maya. At lalong hindi ko kailangan ng isang asawang sakitin, pabigat, at mahirap. Matagal na kitang gustong hiwalayan. Nagsasawa na ako sa pagmumukha mong laging losyang.”
“Leo, nagmamakaawa ako… huwag ngayon…” tumulo ang luha ko.
“Pirmahan mo na ‘yan para matapos na tayo. May naghihintay sa akin,” malamig niyang utos.
Dahil sa sobrang sakit ng katawan ko at pandudurog ng puso ko, pinirmahan ko ang papel gamit ang nanginginig kong kamay. Pagkapirma ko, kinuha niya ang papel, tinalikuran ako, at iniwan akong umiiyak sa loob ng malamig na E.R.
ANG IMBITASYON
Makalipas ang isang linggo, nakalabas na ako ng ospital. Mabilis akong naka-recover. At kasabay ng paghilom ng sugat ko sa tiyan ay ang pagkamanhid ng puso ko.
May dumating na courier sa bahay ko (na binili ko cash, pero ang alam ni Leo ay inuupahan lang namin).
Isang eleganteng imbitasyon. Puno ng gintong letra.
“The Grand Wedding of Leo and Valerie.”
Kaya pala nagmamadali siyang hiwalayan ako. May ipapalit na siya. Si Valerie ay isang sikat na socialite na mahilig mag-flex ng yaman sa social media. Gaganapin ang kasal nila sa isang sikat at pinakamahal na 5-Star Hotel sa siyudad.
May kasama pang handwritten note mula kay Leo:
“Maya, invited ka para makita mo kung ano ang itsura ng isang tunay na maganda at mayaman na babae. Baka may libre pang pagkain para sa’yo. – Leo”
Nanginig ang mga kamay ko. Gusto niya akong hiyain? Gusto niyang ipamukha na talunan ako?
Ngumiti ako. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang aking Wealth Manager.
“Ihanda mo ang pinakamaganda kong gown,” utos ko. “At bilhin mo ang 5-Star Hotel kung saan gaganapin ang kasal nila. I want full ownership by tonight.”
ANG KASAL
Dumating ang araw ng kasal. Ang Grand Ballroom ay napuno ng mamahaling bulaklak at mga elitistang bisita.
Nakaupo sina Leo at Valerie sa gitna, naghahalikan habang nagtatawanan ang mga tao.
Bumukas ang malaking double doors ng ballroom. Pumasok ako.
Hindi na ako ang “losyang” na asawang kilala ni Leo. Suot ko ay isang Emerald Green Designer Gown na gawa sa Paris, at may suot akong diamond necklace na nagkakahalaga ng milyones. Ang bawat hakbang ko ay puno ng kapangyarihan at kumpiyansa.
Tumahimik ang buong ballroom. Napatingin silang lahat sa akin.
Napatayo si Leo. Nanlaki ang mga mata niya. Hindi siya makapaniwala na ang babaeng iniwan niya sa E.R. ay mukhang isang diyosa ngayon.
“M-Maya?” utal ni Leo.
Lumapit sa akin si Valerie, nakataas ang kilay. “Oh, the pathetic ex-wife is here! Ano ‘yan, nirentahan mo lang ‘yung gown mo para magmukhang mayaman? Wala kang lugar dito, hampaslupa!”
Kinuha ko ang mikropono mula sa nakatayong Emcee.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” kalmado kong bati. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong kwarto. “Nandito ako para ibigay ang wedding gift ko sa bagong kasal.”
Naglabas ako ng isang folder at inabot ito kay Leo.
“Ano ‘to?” kabadong tanong ni Leo.
“Basahin mo nang malakas,” utos ko.
Binuksan ni Leo ang folder. Namutla siya. Nanginginig ang mga labi niya habang binabasa ang nakasulat.
“T-Transfer of Ownership…” basa niya. “The entire Hotel Property is now solely owned by… Maya Santos.“
Nag-gasp ang mga bisita. Si Valerie ay biglang natigilan.
“Surprise, Leo,” ngiti ko. “Ang hotel na pinagdausan niyo ng kasal? Akin ‘yan. Binili ko kahapon in cash.”
“Imposible!” tili ni Valerie. “Mahirap lang siya, Leo! Diba pabigat siya?!”
“Pabigat?” Tumawa ako. “Leo, tinawag mo akong sakitin at mahirap sa E.R. habang nag-aagaw-buhay ako. Pero ang hindi mo alam, ang kumpanyang Zenith Tech na pinagmamalaki mong kliyente mo… ay pag-aari ko. Kumikita ako ng $1.5 Million kada taon habang natutulog ako.“
Tumingin ako sa mga bisita, pagkatapos ay kay Valerie.
“At ito pa ang mas masaya,” patuloy ko. “Leo, alam mo ba kung bakit pinakasalan ka ni Valerie? Dahil akala niya mayaman ka. Pero ngayon, dahil ako ang CEO ng Zenith Tech… isa lang ang ibig sabihin nito.”
Tinitigan ko si Leo sa mata.
“You’re fired, Leo. Tanggal ka na sa trabaho. At i-freeze ko ang lahat ng bank accounts mo dahil ginamit mo ang credit line ng kumpanya ko para pondohan ang kasal na ‘to.”
“A-Ano?!” sigaw ni Valerie. Hinarap niya si Leo. “Wala kang pera?! Ginamit mo lang ang pondo ng kumpanya ng ex-wife mo?!”
“Valerie, babe, let me explain!” pagmamakaawa ni Leo.
“Don’t touch me! Poor ka pala!” Sinampal ni Valerie si Leo sa harap ng lahat. Tumakbo si Valerie palabas ng ballroom na umiiyak sa hiya.
Naiwan si Leo sa gitna. Wala na ang angas niya. Wala na ang kayabangan niya.
Lumuha siya at biglang lumuhod sa harapan ko.
“Maya! Maya, patawarin mo ako!” hagulgol niya, hawak-hawak ang laylayan ng gown ko. “Nabulag lang ako! Ikaw talaga ang mahal ko! Magsimula tayo ulit! Aaminin ko, naging gago ako! Please, Maya! Huwag mong bawiin ang lahat sa akin!”
Tinignan ko siya mula sa itaas. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko, umiiyak ngayon na parang isang basang sisiw.
Hinila ko ang damit ko mula sa pagkakahawak niya.
“Sorry, Leo,” malamig kong sagot. “Ayoko sa isang lalaking traydor at pabigat. Sabi mo nga diba? Matapos na tayo.”
Tinalikuran ko siya. Habang naglalakad ako palabas sa red carpet ng sarili kong hotel, rinig na rinig ko ang paghagulgol ni Leo at ang mga bulungan ng mga taong minsan ay humanga sa kanya.
Iniwan niya ako noong nasa pinakamababa ako. Kaya ngayon, iniwan ko rin siya nang malaman niyang ako pala ang pinakamataas.
Sana ay nagustuhan mo ang kwentong ito! Gusto mo bang gumawa pa tayo ng isang kwento na may ibang plot naman, o may iba ka pang gustong idagdag sa ating susunod na kwento?
